Η άσκηση, για ένα άτομο με αναπηρία, είναι κάτι πολύ περισσότερο από απλή φυσική δραστηριότητα. Είναι μια πράξη αυτοδιεκδίκησης. Κάθε κίνηση, κάθε προσπάθεια, αποτελεί ένα βήμα προς την ανεξαρτησία, την αυτονομία, τη δύναμη. Το σώμα αρχίζει να θυμάται τη δυνατότητά του να ανταποκρίνεται, να εξελίσσεται, να αντέχει. Και αυτή η διαδικασία δεν αφορά μόνο το σώμα, αλλά και την καρδιά – γιατί η φυσική ενδυνάμωση γεννά ψυχική αναγέννηση.

Η τακτική άσκηση προσφέρει ανακούφιση από το άγχος, βελτιώνει τη διάθεση και αναπτύσσει την αυτοεκτίμηση. Δημιουργεί γέφυρες κοινωνικής επαφής, φέρνει κοντά ανθρώπους που ίσως ένιωθαν στο περιθώριο. Μέσα από την κίνηση γεννιούνται σχέσεις, εμπιστοσύνη, αίσθηση του «ανήκω». Ο αθλητισμός γίνεται χώρος όπου ο καθένας μπορεί να φανεί, να ακουστεί, να πιστέψει στον εαυτό του ξανά.

Τελικά, η άσκηση δεν είναι απλώς ένας τρόπος να ζήσεις καλύτερα. Είναι ένας τρόπος να νιώσεις ότι ζεις. Να νιώσεις δυνατότητα, ελευθερία, σύνδεση. Να μεταμορφώσεις τη δυσκολία σε πηγή έμπνευσης και να κάνεις το σώμα και το πνεύμα σου συμμάχους στη ζωή που αξίζεις.